Berichtjes

Innerlijke rust

Kijk je wel eens naar dieren die liggen te slapen? Zo vredig en zo diep? Alsof er niets anders op de wereld is. Geen angsten, geen bedreigingen, alleen maar vrede en liefde. Het zien van de rust in dieren geeft mij rust. ​Dan merk je pas hoe vaak je de rust mist in het hectische leven van tegenwoordig. Vaak rennen we maar door zonder echt bewust stil te staan. Al is het maar een paar minuten. Even stilstaan en bewust ademhalen zonder te denken aan al het moeten. ​

Dan zijn er ook nog verschillende soorten rust. Gewone rust die je voelt gedurende de dag. Die is fijn om je even te herpakken en te genieten van het moment. En dan kan je nog rust ervaren op een dieper niveau. De innerlijke rust. Het aanvaarden van wat er is en wat er mag zijn. Zonder daar een waardeoordeel aan te koppelen. Zonder daar iets mee te moeten. Het echt doorvoelen dat alles goed is. ​

Vaak is die innerlijke rust moeilijk te vinden en als je ze al ervaren hebt dan is ze nog heel slecht op te roepen. Toch zijn er veel dingen die we daar aan kunnen doen. Het zoeken naar een plek waar je echt even mag zijn. In een bos, op het strand of misschien wel in je eigen huis of achtertuin. Jouw veilige plek waar je niks moet en gewoon mag zijn. Niet nadenken over tijd, dingen die gedaan moeten worden, (huis)werk, dingen die je dwars zitten. Even je innerlijke rust pakken en daarna weer met frisse moed ertegen aan. Soms is het goed om even weg te stappen uit het hectische leven en bewust tijd te maken voor het vinden van die innerlijke rust.  ​

Hoe mooi is het als we de kinderen dit al op jonge leeftijd kunnen leren? Dat ze er mogen zijn, dat het goed is om even stil te staan en er zijn, zonder druk, zonder zorgen? Dat niet alles mooi hoeft te zijn en dat je niet alles meteen hoeft te kunnen. Dat het leven één groot leerproces is waarbinnen iedereen altijd mag groeien.

Loslaten

Kan jij loslaten? Kan jij je gevoel soms je gevoel laten?

Als er iets gebeurt dat niet zo leuk is, zeggen mensen al snel: “Laat het los”. Al dan niet vergezeld van een bekend liedje. Maar wat is dat eigenlijk? Hoe laat je dingen los? Letterlijk loslaten is makkelijk. Je kunt alles uit je handen laten vallen, je kunt een ballon laten wegvliegen. Maar hoe laat je je gevoelens los?

Kinderen willen we voor alles beschermen. We helpen ze, we zorgen voor ze en zorgen proberen we zoveel mogelijk bij ze weg te houden. Maar om ze echt los te laten moet je sterk in je schoenen staan. Zelf alleen buiten laten spelen, ze in die boom laten klimmen en zelf laten ontdekken of een klimrek te hoog is zonder er met een vangnet en 20 kussens onder te gaan staan. Ook als kinderen vervelende opmerkingen krijgen is het makkelijk om te zeggen: Laat het los, trek het je niet zo aan en denk er maar niet meer aan. Laat het van je afglijden en ga door. 

Maar kijk maar eens kritisch naar jezelf. Hoe moeilijk is het om het echt los te laten? Om tegen jezelf te zeggen dat het goed is en dat het meer over de ander zegt dan over jou?

Echt iets loslaten is lastig, het maakt dat je denkt de controle te verliezen. Dat je echt moet vertrouwen of op jezelf, dat je iets kan. Soms moet je ook vertrouwen op jezelf. Vertrouwen hebben dat de ander er voor je is, je ondersteunt en je niet wilt kwetsen. Loslaten is dingen durven doen, actie ondernemen wanneer je dingen eng vindt. Groeien met vallen en opstaan. Soms een stapje terug doen om daarna te zien dat de weg die je bewandelt goed is. 

Loslaten is vertrouwen dat jij jij bent en dat dat mag. Loslaten is vertrouwen dat je de kracht in jezelf hebt om los te laten wat mag en aandacht te geven aan wat jij zelf nodig hebt. 

Woorden

Wij gebruiken ze zo veel. Bijna onze gehele communicatie draait om de verbale uitdrukkingsvaardigheid van mensen. Wij gebruiken woorden om te vertellen wat andere moeten doen. Wij gebruiken ze om een vraag te stellen. En wij gebruiken ze om uit te leggen waarom iemand het “goed” of “fout” doet. Onze woorden en de intonatie daarvan kunnen iemand een goed gevoel geven of ongemerkt kunnen wij iemand de verkeerde indruk geven.

Wij kunnen niet wachten tot onze kinderen met ons kunnen communiceren en wij leren ze dan ook woorden te gebruiken. Onze verwachting is echter vaak dat onze kinderen de woorden meteen zo goed kunnen gebruiken als volwassenen. 

Wat wij vaak vergeten is dat woorden ook eng kunnen zijn. Uitspreken wat we voelen en wat we denken maakt kwetsbaar. Ze geven waarde en echtheid aan ons gevoel. Het maakt tevens dat een ander hierop kan reageren en onze gevoelens en kwetsbaarheden niet op waarde weet te schatten. 

Voor een kind die zijn woorden gebruikt in de eerlijkheid van het kind zijn, is het vaak heel lastig om de woorden zo te gebruiken dat volwassenen snappen wat er in het hoofd omgaat. De rauwe emoties kunnen de kinderen remmen in hun woorden of ze hebben de woorden nog niet om gaan te geven wat er werkelijk aan de hand is. Hoofd en woorden kloppen vaak niet bij elkaar.

Het is aan ons om alle woorden te wegen en te waarderen. Het is aan ons om met onze woorden de kinderen handvaten te geven om hun emoties en eerlijkheid te delen. Zonder met onze woorden de echtheid en kwetsbaarheid teniet te doen. 

Rust

In deze tijd van chaos en doorrennen is rust soms lastig te vinden. Alle eisen die aan ons gesteld worden vanuit het werk, thuis en de eisen die wij onszelf opleggen zorgen ervoor dat we blijven doorgaan. Je rust pakken en deze ook omarmen en accepteren is al lastig. Er zijn altijd andere dingen die gedaan moeten worden. Altijd wensen en eisen die anderen ons opleggen.

Ook de kinderen leren niet meer hun rust te pakken. Ze moeten leren, ze moeten lezen en rennen veel te snel door het leven heen. De wereld is vol met prikkels en dingen moeten.  Even stilstaan en echt kijken is er niet meer bij. Even stilstaan en echt even er zijn, hier en nu in het moment. Kinderen leren niet meer zijn en waarderen wat er om hen heen gebeurt. Ze leren niet meer observeren en voelen. 

Je hoort steeds meer kinderen die een burn-out hebben, kinderen die de stress van school niet aan kunnen. Kinderen die de druk van het moeten en het presteren niet meer aankunnen. Leer jij je kind wel genoeg voelen en zijn?

Bijzonder

Laatst had ik een gesprek over het woord bijzonder. Een situatie die bijzonder is, kan op meerdere manieren uitgelegd worden. Iets kan bijzonder raar zijn. Het kan uitzonderlijk zijn. Maar iets kan ook bijzonder mooi zijn. Ik kijk graag naar de mooie kant van bijzonder. Elk mens heeft bijzonder mooie eigenschappen. Unieke eigenschappen die juist dat mens maakt tot wie hij of zij is. Soms is het uiterlijk bijzonder mooi maar veel vaker is het innerlijk mooi. De kracht van mensen schuilt in het laten zien van die innerlijke schoonheid. Durven laten zien wie je bent en wat je raakt. Wat je voelt en wat een situatie met je doet. Die kant laten zien is een kracht die we niet altijd laten zien. Zeker voor kinderen is het lastig om hun mooie kanten en bijzondere innerlijk te laten zien. Die kanten die nog niet beïnvloed zijn door groepsdruk. Die mooie eigen wil en eigen mening die laat zien wie jij bent. Die maakt dat jij jij bent.  

Door bijzonder mooie mensen en dieren om je heen te verzamelen kan je zelf opbloeien tot een bijzonder mooi en eerlijk mens. Juist de wisselwerking die je kunt hebben met de mensen om je heen maakt dat jij je bijzondere kant kunt en mag laten zien. Ook paarden kunnen hierin hun bijzondere rol spelen. Door er gewoon te zijn. Door te spiegelen en door te laten zien welke kracht jij uitstraalt kan jij jezelf zekerder en bijzonder voelen. En dan dus bijzonder mooi. Want ieder mens is mooi. 

Thuis

Wat noemen we ons thuis? Is het ons huis? Is het onze omgeving? Is het een gevoel? Wat is het eigenlijk? En waar voelen we ons thuis. 

Vaak worstelen we met gevoelens dat we ons niet geaccepteerd voelen, dat we ergens niet thuis horen. Dat we op een plek zijn die niet veilig genoeg voelt om onszelf te zijn. Waar je jezelf kunt laten zien zoals jij bent. Zoals jij bent op de plek waar je je thuis voelt. Is het niet vaak het gevoel wat ons dat verteld? Dat het gras groener zal zijn aan de andere kant van het hek? De vergelijking met anderen die ons verteld dat we niet goed genoeg zijn. Of het gevoel dat er iets mis. Of dat je iets mist als je niet juist op dat moment op die plek bent. 

Thuis zijn en thuis kunnen komen is belangrijk. Het geeft rust en het zorgt voor groei. Thuis zijn is jezelf zijn en je eigen gedachten een plekje kunnen geven. Om te zijn wie je bent, om echt even jezelf te laten zien en zijn. Meestal is het een bepaalde plek maar het kan ook bij bepaalde mensen zijn. Die mensen waarbij je jezelf kunt zijn. Dat voelt als thuiskomen. Iemand die naadloos aanvoelt waar jij behoefte aan hebt en waar je thuis mag zijn. 

Reken je rijk als je die mensen overal op de wereld hebt, dat je overal thuis kunt komen, thuis mag zijn.

Vertrouwen

Kinderen komen ter wereld vol vertrouwen in hun omgeving. De basisbehoeften zijn simpel. Aandacht, eten, drinken en slapen. Luisteren en kijken naar de signalen van je kind. Het (h)erkennen van hun behoeften. Naarmate ze ouder worden blijft het vertrouwen bestaan, kinderen geloven wat je zegt. Jij bent als ouder hun Held! Hun steun en toeverlaat. Soms wordt hun vertrouwen (onbewust) geschaad door iets wat gedaan is of gezegd. Vooral het vertrouwen in zichzelf wordt aangetast. Ligt het probleem bij hen? Doen ze zelf wat fout?

Veel kinderen stappen er makkelijk overheen, of zo lijkt het. Het komt altijd weer naar boven. Denk maar eens bij jezelf. Sta je vol vertrouwen en stevig in de wereld? Vertrouw je jezelf en iedereen om je heen? Kan jij commentaar of vervelend gedrag makkelijk van je af laten glijden?

Wil jij je kind een boost geven in het vertrouwen? Partout en ik helpen je graag. Partout helpt je kind vertrouwen te geven in zichzelf en daardoor in de wereld.